خدا گفت  : لیلی یک ماجراست ،
 ماجرایی آکنده از من ، ماجرایی که باید بسازیش .
شیطان گفت :  یک اتفاق است ، بنشین تا بیفتد .
 آنان که حرف شیطان را باور کردند
 نشستند و لیلی هیچ‌گاه اتفاق نیفتاد .
مجنون اما بلند شد ، رفت تا لیلی را بسازد .
خدا گفت :  لیلی درد است ،
درد زادنی نو ، تولدی به دست خویشتن  .
شیطان گفت :  آسودگی است ، خیالی‌ست خوش  .
خدا گفت  : لیلی رفتن است  . عبور است و رد شدن  .
شیطان گفت :  ماندن است ، فرو رفتنِ در خود .
خدا گفت  : لیلی جست ‌وجو است ،
 لیلی نرسیدن است .  نداشتن و بخشیدن .
شیطان گفت :  خواستن است ، گرفتن و تملک  .
خدا گفت :  لیلی سخت است ، دیر است و دور از دست  .
شیطان گفت  : ساده است ،
 همین ‌‌جایی و دم دست .  

و دنیا پر شد از لیلی‌های زود ، لیلی‌های ساده این‌جایی ،
لیلی‌های نزدیک لحظه‌ای  .
خدا گفت  : لیلی زندگی‌ست .
زیستنی از نوعی دیگر .
 لیلی جاودانگی شد و شیطان دیگر نبود  .
مجنون زیستنی از نوعی دیگر را برگزید
 و می‌دانست که لیلی تا ابد طول می‌کشد

 عرفان نظر آهاری